Onur Yürüyüşü’nden alınıp geri gönderme merkezine gönderilen Avustralyalı: Su içebilmek için birbirimizi ezdik, avukat ve çevirmen talepleri reddedildi

Onur Yürüyüşü’nde gözaltına alındıktan sonra geri gönderme merkezine gönderilen Avustralyalı Mika,  “ Su içebilmek için birbirimizi ezmek zorunda kaldık. Avukatımla yüz yüze görüşemedim. Mütercim talebim her seferinde reddedildi” dedi.

İstanbul Onur Yürüyüşü’nün akabinde gözaltına alınan Avustralya Mika, Erzurum’daki geri gönderme merkezine gönderildi. Mika, gözaltına alınıp geri gönderme merkezine gönderilmeden önce üç yıldır Türkiye’de yaşıyordu. İkamet müsaadesi vardı. 25 Haziran günü, onur yürüyüşü bittikten sonra Türkiyeli bir arkadaşıyla gözaltına alındı. 

Erzurum’da Geri Gönderme Merkezi’nde yaşadıklarını, lakin Avustralya’ya dönebildikten sonra anlattı.  Kaos Gl’den Yıldız Tar’ın haberine göre, Mika şunları söyledi:

“22 saat otobüs seyahatinde kelepçeliydim”

“Gözaltına alındıktan sonra saatlerce aksi kelepçeli bir şekilde otobüste bekletildik. Oradan Harbiye Karakolu’na götürdüler bizi. Ben aslında midemden rahatsızdım, karakolda yeterlice kötüleştim. O vaziyette bir gece karakolda tuttular. Oradan Tuzla Geri Gönderme Merkezi’ne sevk edildim. Orada da bir gece kaldım. O sırada tuvalette düşüp ayağımı kestim. Yaralı halde beni bu sefer 22 saat otobüs seyahatiyle Erzurum’a götürdüler. İlaç istedim, vermediler. Ayağımda enfeksiyon başladı. Yol boyunca kelepçeliydim esasen. Acı çektiğimi söylediğimde polis bana bağırmaya başladı ve omzuma ve sırtıma birkaç kere çok sert vurdu.”

“Avukatımla yüz yüze görüşemedim, tercüman talebim her seferinde reddedildi”

Mika, Erzurum Aşkale 2 Nolu Geri Gönderme Merkezi’nde haftalarca kaldı. Avukatlarıyla yalnızca iki sefer telefondan görüşebildi. Avustralya Konsolosluğu da devreye girdi. Yaralanan ayağındaki enfeksiyon büyümesine karşın fakat bir hafta sonra hekimle görüşebildi. Mika, şöyle dedi:

“Sürekli bağırıyorlar. Çok kalabalıktı. Her gün çok az su veriyorlar ve orada kalan hepimiz su içebilmek için birbirimizi ezmek zorunda kalıyoruz.  Yalnızca bir sefer yeteri kadar suyumuz olabildi, o da benim Avustralya Konsolosluğu ile görüşmemden sonraydı. Bir sefer su verdiler, sonra yeniden eski haline döndü. Duş alabilmek, temizlenebilmek için günde yalnızca 1-2 saat su oluyor. Anlayacağınız, hijyen yok. Avukatımla yüz yüze görüşemedim. Mütercim talebim her seferinde reddedildi. Ailemden yahut avukatlarımdan telefon alamadım. Bana gönderilen paketlerin, mektupların ya da bildirilerin hiçbiri verilmedi.”