Fehmi Koru: İsveç ve Danimarka ayıp ediyor; kötücül eylemlere tepki gösterirken eylemcilerin ekmeğine yağ sürmemek şart

*Fehmi Koru

Dünyanın bir yerlerinde birilerinin Kur’an-ı Kerim’i yaktığı ya da yırttığı haberini işittiğimde içimde nazik bir telin koptuğuna benzeyen bir his belirir.

Genellikle Avrupa’nın kuzey ülkelerinden geliyor buna benzeyen haberler…

İsveç’ten ve Danimarka’dan…

Bir insan bir oburunun kutsal bildiği bir pahaya neden bu türlü bir muamele yapma ihtiyacı duyar?

Anlayamam.

Özellikle de Danimarka ve İsveç’te yaşayan birilerinin bunu yapabilmesi beni şaşırtır.

Yüksek tahsil günlerimde, 20’li yaşlarımın başında, hayatı tanıma hedefli bir maceraya atılmış, yaz tatilimi, o periyotta yaygın olan otostop prosedürüyle Avrupa’da gezerek değerlendirmiştim. 

Bulgaristan.. Yugoslavya.. Almanya ve sonrasında ver elini Danimarka…

O yaz en uzun müddetli kaldığım ülke Danimarka’ydı.

Evinde beni ve birlikte yol aldığım arkadaşımı konuk eden Danimarkalı bir öğretmendi. Hem onunla, hem de meslektaşları öğretmenler ve evine ziyaretine gelen öğrencileriyle etraflı konuşmalarımı bugün benzeri hatırlıyorum.

Bilgili, nazik, değerbilir insanlardı.

Henüz ortaöğrenim seviyesinde eğitim gören öğrenciler anadilleri yanında birkaç lisanı eksiksiz konuşabilmekteydiler.

Kopenhag’tan Stockholm’a bir köprüyle geçiliyordu. Geçtim ve orada da aynı izlenimler edindiğim günler geçirdim.

Daha sonraları gazeteci olarak birkaç defa daha her iki ülkeye gittim. Birinde, İsveç Parlamentosu’nda düzenlenen Türkiye’nin Avrupalılığı konusundaki bir panelde konuştuğumu da hatırlıyorum.

Her iki ülke uzun yıllar sosyal demokrat partiler tarafından yönetildi. ‘Çağdaş değerler’ denildiğinde akla gelen ne varsa kuzeyli insanlar onlara sahip olmakla tanınır ve bu türlü tanındıkları için de iftihar ederler.

Nasıl oluyor da, o iki ülkede, bir takım insanlar diğer dinli -Müslüman- insanların içini sızlatacak, kimilerini tahrik edip yansılar vermelerine sebep olacak davranışlar içerisinde bulunabiliyor?

Karikatür krizini nihayet geride bıraktık diye teselli bulurken, şimdilerde bir de Kur’an yakma ritüeli çıktı.

Gerçekten de kim bu insanlar? Neden bu türlü yaparlar?

Bir kısmı siyasi kimlikli bu insanların; onlardan her şey beklenebileceğini biliyoruz.

Aralarında bulunan, o ülkeye sığınmış ve sonrasında vatandaşlık kazanmışlardan da yansılara yol açan davranışlar gelebiliyor.

Tabi bir de, bu iki sınıftan insanların yönlendirmesine maruz kalanları da unutmamak gerekiyor.

İsveç’in NATO üyesi olma isteği da kötü fikirli her bölümü hareketlendirmiş bulunuyor.

Rusya-severler devrede…

NATO-sevmezler de…

Türkiye’yi NATO’dan ve Batı blokundan uzaklaştırma yolu olarak bu tahrikleri yapabilecekler de var…     

Sizin anlayacağınız, husus kutsala tecavüzü aşan bir özelliğe sahip.

Daha çok da siyasi…

Ülkelerin sosyal demokrat ve çağdaş bedeller özelliklerini istismar ederek yapılıyor bu yakışıksız eylemler. 

Amaçlarına erişemeyeceklerini anlayınca, buna benzeyen bir hareketlenmeden medet umanlar, aksiyonların ortasını kısaltma ve İsveç’e Danimarka’yı da ekleme yoluna gittiler.

Ne yapılmalı?

Yapılacağın en hoşunu sonradan İsveç vatandaşı olmuş bir Müslüman yaptı aslında. Kötücül aksiyoncular benzeri İncil ve Tevrat yakmak üzere izin aldı o Müslüman, eylem yerine elinde Kur’an-ı Kerim olduğu halde geldi ve kendisinin neden öteki inançlılara ait kutsallara tecavüz manasına gelecek kitap yakma eylemi yapmayacağını anlatarak Kur’an yakma aksiyonlarının yanlışlığını vurguladı.

Bu kadarı kâfi mi?

İtiraz edenler çıkabilir fakat benim bu soruya cevabım ‘‘Evet, yeterli’’ olacak. Onun ötesinde yapılan her karşı-eylem ya da ötesi, hareketçilerin niyetlerini okuyamamak ve bu sebeple de maksatlarına hizmet etmek manasına gelebilir.

Nitekim geliyor da. 

Kur’an-ı Kerim, yakıldığı için, kutsallığından bir kayba uğruyor mu?

Uğramıyor.

O tipler ve işbirlikçileriyle onları yönlendirenler maksatlarına asla erişememeliler.